Sami przyznajcie, że nie ma piękniejszej metafory wędrówki przez życie niż podróż przez bezkresne wody. Wystarczy sięgnąć do „Odysei”, wierszy Horacego czy trochę bliżej, do dekadenckiej poezji Tetmajera; ten motyw życia i wody jest wieczny, niezmienny. Taka też jest wędrówka Agnieszki i Denisa… przez miłość i życie. Kiedy Denis zaproponował, żeby pokazać w filmie i na zdjęciach to czym zajmuje się na co dzień – wodę i żeglugę – miałem pewne obawy: kołysanie łodzi, bardzo ograniczona przestrzeń, problemy ze znalezieniem dobrego miejsca. Kiedy wypłynęliśmy z małej zatoczki na Jeziorze Sławskim, szybko okazało się, że będzie to jeden z najciekawszych plenerów filmowo-fotograficznych, w jakich do tej pory uczestniczyłem. I Denis, wcześniej trochę nieobecny, na łodzi w pełni szczęśliwy, w końcu na swoim miejscu, za sterami „Lubuszanina 2”, na którym stawiał pierwsze kroki w żegludze śródlądowej. W tym czasie Aga  – niczym świetlisty anioł – stanęła na dziobie statku, rozłożyła szeroko ramiona w których trzepotał jej welon ślubny i oddała się w pełni tej nowej podróży, w którą mieli wyruszyć już na zawsze razem. A plener? Wspomnę jedno ujęcie… Stoję naprzeciwko tych dwojga zakochanych w sobie ludzi – łódź bezwiednie sama porusza się kierowana prądami wodnymi. Oni zapatrzeni w siebie, gdzieś w tle zachodzące słońce, które raz po raz pada na soczewkę obiektywu. Zresztą sami zobaczcie…